środa, 24 kwietnia 2013

o Oliwce

Witajcie:)

Kochani, czuję się w obowiązku, aby słów kilka napisać o naszej Walecznej i zdać Wam relację, jak mijają Jej dni...;-)

Miśka przybrała na wadze całe pół kilograma i tym samym osiągnęła słuszną wagę - 11,600 kg ;-) (Nie wiem, czy poprawnie to zapisałam.)  Apetyt dopisuje. W menu przeważają parówki, brokuły, marchewka i kalafior, a tak poza tym to parówki, parówki i raz jeszcze parówki;))))) A na deser najsmaczniejsze są tylko i wyłącznie czekoladki, pianki i "żiżelki" ;-)

W dalszym ciągu walczymy z atopowym zapaleniem skóry. Jest trochę lepiej, ale jeszcze, cytując Tutka "nie całkiem dobrze"...ale damy radę:)

Ostatnio walczyłyśmy z pierwszym przeziębieniem. Na szczęście Waleczna jest prawdziwą "fighterką" i rozprawiła się z choróbskiem bez pomocy antybiotyków.  

Co więcej? Oliwia oddaje się swoim ulubionym czynnościom...;-) 


Radosna twórczość:

Oliwka maluje(niekoniecznie po kartkach), lepi z modeliny różne "ludziki" - najlepiej "bałwanki", tańczy, śpiewa i ogląda namiętnie "Misia w niebieskim domku" ;-)


  

  



Korzystanie z pogody: 

Chodzimy na spacerki. Najlepiej do parku. Tam Oliwia, jak już wiecie, karmi kaczki - to jest stały punkt naszego programu. Prócz tego - "zjeżdżanie na zjeżdzalni" i "huśtanie na huśtawce" ;)  

   




Nadrabianie  zaległości towarzyskich:  

Tu z wizytą u Wiktorii. Grzeczna i spokojna zabawa...nie dajcie się zmylić ;)))

  


  

 



A tu z Lenką. Chociaż tego nie widać, było istne szaleństwo. Obtłuczone kolana i zjedzone "kleje" ;))) 

   



Tyle u nas. Przed nami majówka. Chcemy złapać trochę oddechu i 13 maja ruszamy do Tubingen...Nasza pierwsza kontrola...eh.... 



Ściskamy!!!!! 

















poniedziałek, 15 kwietnia 2013

O maratonie i innych rzeczach

Witajcie! 

Jak zapewne wiecie, 13 kwietnia odbył się charytatywny maraton pod hasłem "Tańczymy dla Oliwki".
Już od godziny 10.30 można było wziąc udział w przeróżnych zajęciach - zaczynając od samoobrony, poprzez salsę i reggaeton, na zumbie kończąc. Wielu mieszkańców naszego miasta postanowiło uczestniczyć w tak szczytnym celu, za co z całego serca dziękujemy!!!



Ogromne podziękowania dla organizatorów imprezy: Ani Dąbrowskiej, Krzyśka Himkowskiego i Mariusza Koperskiego. Wielkie ukłony za inicjatywę, pomysł, poświęconą energię i ofiarowane serce!

Dziękujemy również  Martynie Szulczyńskiej za przepiękny plakat!



  



Przy okazji tego wydarzenia, chciałabym sprostować kilka rzeczy. Pojawiły się oskarżycielskie głosy na portalu gk24. Kochani, po pierwsze, nie autoryzuję tekstów, które ukazują się w gazetach, a szkoda. Czasem odnoszę wrażenie, że o Oliwii piszą dziennikarze, którzy nie mają pojęcia, jak sprawy się mają.
Ci, którzy są z nami od początku i śledzą historię naszej córeczki, wiedzą, że Oliwka miała ganglioneuroblastoma - nowotwór złośliwy o typie mieszanym. Jest po dwóch operacjach. Pierwsza odbyła się 14 stycznia, a druga 22 stycznia. W chwili obecnej nie przechodzi żadnego leczenia i my na żadne leczenie nie zbieramy pieniędzy!!! Wszystkie akcje i zbiórki, które były przeprowadzone do tej pory, są po to, ażeby uzbierać pieniądze na kosztowną rehabilitację i jeszcze droższe kontrole w niemieckiej Klinice. Pieniądze na rehabilitację zostały zebrane. Nieprawdą jest, że Oliwia jedzie na rehabilitację do Łodzi - nie wiem skąd taka informacja pojawiła się w gk. Faktura za turnus rehabilitacyjny zostanie dzisiaj udostępniona w zakładce dokumenty - chcemy rozwiać wszelkie wątpliwości. Natomiast koszt kontroli to w chwili obecnej 8 tysięcy euro. Nie mamy jeszcze faktury za nasz pobyt w styczniu, ciągle czekamy. Jesli tylko dostaniemy rachunek, zostanie on wrzucony na blog, tak, żeby każdy zainteresowany mógł go zobaczyć na własne oczy;) Nie mamy nic do ukrycia, wręcz przeciwnie. Uważam, że skoro wpłacaliście pieniązki na ratowanie życia Oliwki, to macie prawo zobaczyć rachunki, faktury itp. Ponadto, wszystkie faktury wpływają do TPD i to TPD reguluje wszystkie należności. Powiem, żeby uspokoić niektórych poddenerwowanych, że my żadnych, ale to żadnych pieniędzy do ręki nie dostajemy. Także, moi drodzy, na wakacje na pewno za nie sobie nie pojedziemy, ani niczego luksusowego sobie nie kupimy - zresztą nie jest to ani naszym celem, ani naszym marzeniem.
Przykro czytało mi się niektóre komentarze. Nie chodzi nawet o mnie, o to, co ja czuję, czy co sobie myślę. Pewnie niektórzy nie zastanawiają się nad tym, że niełatwo jest być w tym kraju rodzicem chorego dziecka. Płacimy składki - nie mamy z tego nic. Tak, jak napisali niektórzy - musimy żebrać, wyjść do obcych ludzi i przed tym tłumem powiedzieć:" pomóżcie:. Jeśli ktoś myśli, że przyszło nam to lekko, to jest w ogromnym błędzie. Człowiek musi pokonać swój wstyd, uprzedzenia, wszelkie bariery. Daje swoje imię, nazwisko, swoją twarz i musi odkryć siebie...narażając się  przy tym na krytykę różnych osób. O ile łatwiej by było mieć pieniądze...człowiek nie musiałby bać się o jutro, myśleć skąd wziąć finanse na ratowanie własnego dziecka....nie zastanawiałby się, gdzie jeszcze pójśc, w które drzwi zapukać...wszystko by było łatwiejsze...Tylko w Polsce tony małych plastikowych nakrętek to wózek dla Krzysia, Gosi, Adasia....to turnus rehabilitacyjny dla Kasi, Michałka i Julity...to cegiełka do kosztownej operacji Oliwki....W tym kraju naprawdę ciężko jest być rodzicem chorego dziecka...
Mimo to, uśmiecham się dzisiaj...bo istnieją Anioły - dzięki nim tysiące chorych dzieci mogło powrócić do swoich domów - tak, jak Oliwka. I myślę sobie...a niech gadają...co mi tam. Tysiące osób jest z nami. Stworzyliśmy Oliwkową Rodzinę. My wiemy, jak było i jak jest i to jest najważniejsze! Nikt nikogo nie zmuszał do pomocy...Pomaga się z potrzeby serca, z jakiejś wewnętrznej motywacji...Wyszliśmy ze swoim apelem o pomoc dla chorej córeczki i tysiące osób odpowiedziało...Byliście z nami i jesteście...dziękujemy Wam z całego serca!!! 
Kochani, już to pisałam, ale raz jeszcze o tym powiem: jeśli zostaną, na subkoncie Oliwii, jakieś środki, z których nie skorzystamy, to TPD przekaże je na pomoc dla innego dziecka, także żaden grosz się nie zmarnuje, a już na pewno nie trafi do naszej kieszeni! ;) 

Uściski dla Oliwkowej Rodziny!!!!! 

PS A tym, którzy wciąż szukają sensacji...słuchajcie...pewnie Was to zaskoczy, ale wpisujecie zły adres w wyszukiwarkę! ;-)  


wtorek, 9 kwietnia 2013

„Ci, których kochamy nie umierają nigdy, bo miłość, to nieśmiertelność."

Kochany Dziadziu, 
obiecałam sobie, że, gdy już udasz się w daleka podróż, to nie będę płakać...będę twarda, tak jak Ty byłeś przez całe swoje życie...nigdy się nad sobą nie użalałeś...chociaż Twój los, naznaczony latami wojny, nie był lekki...często wracały wspomnienia okrutności walki, śmierci najbliższych, zesłania i ciężkiej pracy...mimo tego, byłeś pogodnym człowiekiem, pełnym miłości do ludzi i do wszystkiego, co stworzył Pan. Najbardziej ukochałeś sobie rośliny. Działka była Twoją pasją. Poświęcałeś jej każdą wolną chwilę. Doglądałeś tych swoich pomidorków, ogóreczków i buraczków, a gdy przychodził czas zbiorów, każdy z rodziny zostawał obdarowywany Twoimi "skarbami".  
Kiedy nie było Cię w domu, wiedzieliśmy, że biegasz z haczką lub łopatą i próbujesz zaprowadzić ład i porządek w swoim "królestwie". ;) Z tym związana jest pewna anegdotka. Pewnego dnia, babcia, poprosiła Cię, abyś wypielił chwasty. Pojechałeś skoro świt na działkę. Cały dzień ciężko pracowałeś. Wieczorem pojawiłeś się w domu bardzo dumny i uradowany, bo udało Ci się"wypielić wszystko." Następnego dnia, babcia pojechała zobaczyć owoce Twojej pracy. Jednak zamiast radości, wpadła we wściekłość, bo "Władziu wypielił wszystko, i chwasty i kwiaty." ;) Babcia długo chodziła obrażona, my natomiast - zaśmiewaliśmy się po kątach. ;-) 
Dziadziu, mówią, że "możesz ucałować rodzinę i przyjaciół na pożegnanie i oddalić się na mile, ale jednocześnie zabierzesz ich w swoim sercu, umyśle i trzewiach, bo nie tylko Ty żyjesz w świecie, ale świat żyje w Tobie." Wiemy, że każdy z nas miał w Twoim życiu miejsce szczególne...tak, jak Ty w naszych sercach i umysłach...Smucimy się, bo za mało nam było dane tego ziemskiego czasu...rozumiemy jednak, że Pan potrzebował ogrodnika. Ktoś musi tam, u góry, pielić chwasty i kwiatuszki, a Ty byłeś przecież w tym najlepszy! ;) Zapewne teraz, gdy to piszę, biegasz z motyką i tworzysz w bożym ogrodzie jakiś fraktal;) Tak Dziadku, ja już nawet to widzę moimi oczyma wyobraźni;-) Jesteś niemożliwy! 


Dziadziulu...kochamy Cię strasznie...
będziemy tęsknić...nie mówimy Ci jednak - żegnaj...mówimy -do zobaczenia...bo przecież kiedyś wszyscy spotkamy się znów... 

Basia, Halina, Jola, Krzysiek, Przemek, Asia, Hania, Radek, Mateusz, Karol, Ola, Paulina, Emilka, Gabrysia i Oliwka





czwartek, 28 marca 2013

Pogodnych Świąt!!!!!

Kochani!

Przepięknie dziękuję za ostatnie komentarze. Jest w nich tyle dobroci, ciepła i miłości! Potraficie tak pięknie pisać! Wasze słowa zawsze podnoszą mnie na duchu, pomagają mi uwierzyć, że wszystko będzie dobrze! :)


Idą święta...Z tej okazji całej Naszej Oliwkowej Rodzinie życzymy zdrowia, szczęścia i uśmiechu!  Zielonych pączków na drzewach, bezchmurnego nieba, słońca za oknem i w duszy, ciepła, miłości, radości i miliona endorfin...życzymy Wam wiosny!  



środa, 27 marca 2013

Niechaj będzie wiosna! ;-)

Witajcie, 

przepraszam, że tak długo nie pisałam, ale ostatnio próbuję się wyciszyć i skoncentrować na zwyczajnym życiu. Wcześniej, kiedy Oliwka zasypiała w ciągu dnia, biegłam do komputera, by skrobnąć chociaż parę słow. Dzisiaj staram się zająć codziennymi czynnościami. Gotuję więc obiady, sprzątam, piorę i prasuję. Wróciłam też do czytania książek. To jest wtedy chwila maksymalnego relaksu...Parzę dobrą kawę...uwielbiam, kiedy jej aromat ogarnia całe mieszkanie. Siadam wtedy na kanapie, nakrywam się kocem i przenoszę się w świat "książkowy". ;-) Jest mi to szalenie potrzebne...Dzięki terapii zrozumiałam, że muszę nauczyć się, na nowo, swojego "starego" życia. Nie jest to łatwe, zważywszy na bagaż doświadczeń. Nie wymarzę swoich przeżyć, a tym samym strachu i niewytłumaczalnego lęku przed nieznanym, ale mogę postarać się oswoić z tym, co przeżyłam i  z tym, co czuję teraz -  w tym życiu po chorobie. Zdałąm sobie sprawę, że kiedy wróciłyśmy z Tubingen, nie umiałam wejść w nową rolę i przyjąć do wiadomości, że moje dziecko jest zdrowe i ma żyć i rozwijać się, jak wszystkie inne dzieci. Wróciłam i uciekłam w świat wirtualny - świat cierpienia dzieci i strachu rodziców. Każdego dnia wchodziłam na blogi rodziców chorych dzieciaczków. Tłumaczyłam sobie, że tylko tacy ludzie wiedzą, co czuję...tylko oni byli mi bliscy, bo przeszli to samo, co ja. Unikałam spotkań ze znajomymi, zwłaszcza z tymi, którzy mają dzieci. Wstyd się przyznać, ale miałam jakiś żal, że ich dzieci są zdrowe, a moje nie. Ciągle zadawałam sobie pytanie "dlaczego mnie to spotkało?", "jak mam teraz dalej żyć?" Każdego dnia narastała we mnie złość do świata, do ludzi, że akurat "to" przytrafiło się mojej córeczce...A z drugiej strony, miałam ogromne poczucie winy...zakodowałam sobie, że przeze mnie się rozchorowała...Dzisiaj, po raz pierwszy, usłyszałam to, na co czekałam tak długo...Pragnęłam to usłyszeć....potrzebowałam tego...że to nie moja wina, że to się po prostu zdarza i już...Banalne? Strasznie banalne...ale dzisiaj dopiero przyjęłam to do wiadomości...próbuję pozbyć się poczucia winy, zalu do innych ludzi, nieuzasadnionych pretensji do całego świata...W końcu się przełamałam...zaczęliśmy spotkania z przyjaciółmi...Oliwka wyszła do dzieci...I dopiero teraz widzę, jak bardzo potrzebowałam zobaczyć, że ona nie jest inna...może jest troszkę mniejsza, niż jej rówieśnicy...jeszcze ma mało włosków...niezdarnie stawia nóżki...ale tak poza tym, jest zwyczajną dwulatką, którą rozpiera energia...która podkrada "pianki" z szuflady, a później zaprzecza, że je jadła i tylko umazana czekoladą buzia zdradza dokonanie "przestępstwa"...Uczę się nie patrzeć na nią, jak na dziecko onkologiczne...i wiem, że przyjdzie ten dzień...włosy urosną...będziemy czesać kiteczki...  





Oliwka ma się dobrze. Atopia powoli odpuszcza, skóra wygląda już o wiele lepiej. Włosy rosną w zawrotnym tempie! :-) Mała broi, biega, skacze, podskakuje i wciąż się rozbija, ale już taki jej urok;) Bez przerwy gada, śpiewa...buzia jej się nie zamyka...Nasz słodki rojber;) 




Kochani, kiedy patrzę na uśmiechniętą twarz mojego dziecka...myślę o Was...o ludziach, którzy nam pomogli. Jestem ciekawa, jacy jesteście, kim jesteście i jak wyglądacie...
Czy zastanawialiście się, co to znaczy wpłacić "cegiełkę" na leczenie i tym samym podarować komuś szansę na życie? Ja się nigdy nie zastanawiałam...ale dzisiaj wiem, co to znaczy...Co to znaczy dla mnie - mamy uratowanej dziewczynki...Podarowaliście mi uścisk małej dłoni, kiedy idziemy do parku karmić kaczki...cudowny zapach mojego dziecka, kiedy wtula się we mnie tuż przed zaśnięciem...spokojny, miarowy oddech na moim policzku...dotyk rąk, które oplatają moją szyję...chrupanie słonych paluszków, gdy oglądamy "Misia w niebieskim domku"...to, że ciągle jestem mamą...wiedzieliście o tym...?  







poniedziałek, 18 marca 2013

o tym, co u nas

Witajcie!

Ostatni piątek był niezwykły! Odwiedziła nas słynna ciocia "Mazienka". Przyjechała wraz ze swoim mężem Michael'em i córką Nataszą. Było to dla mnie bardzo wzruszające spotkanie, ponieważ w końcu mogłam poznać tego, który walczył jak lew, aby Oliwka mogła być leczona w niemieckiej klinice. Michael wiecznie "wisiał" na telefonie, mailował, dopytywał co, jak, gdzie i kiedy i czy na pewno...Poświęcił tyle energii i czasu...Czułam, że Oliwia jest dla niego kimś ważnym, kimś, o kogo należy walczyć. Teraz, kiedy to piszę, łzy ciekną mi po policzkach...Pewnie nigdy nie uda mi się wyrazić mojej ogromnej wdzięczności i podziwu dla działań Marzeny i Michael'a...Zawsze będą zajmować szczególne miejsce w naszych sercach...
Dzięki nim usłyszeliśmy o Tubingen...mieliśmy cel i mogliśmy działać...a potem dołączyliście się Wy...i zdarzył się nasz cud...


Oliwka wizytę rodziny Holmer przyjęła entuzjastycznie! Poznała, bez problemu, ciocię Marzenkę, pozwoliła się wziąć na kolana. Dała nawet cioci buziaka! ;)  Jednak największą uwagą obdarzyła Nataszę. Koniecznie chciała siedzieć obok niej, bez przerwy  gładziła ją po włosach i przytulała się niczym największy pieszczoch. 
Z największą rezerwą podeszła do wujka Michael'a. No, ale nie ma się czemu dziwić - to postawny mężczyzna...doza ostrożności nigdy nie zaszkodzi;))) Jednak, kiedy wujek wziął aparat, aby zrobić kilka zdjęć, Oliwia pozowała niczym modelka i rozdawała uśmiechy;-)  

 

  






W sobotę wybraliśmy się do parku. Waleczna musiała koniecznie odwiedzić kaczuchy i zanieść im choć trochę chlebka: 


  

  

Za każdym razem, gdy patrzę na biegającą po parku Oliwkę, myślę o Was...To dzięki Wam, Waszym wspaniałym sercom, dzięki wrażliwości i szczodrości, moja córeczka może przeżywać swoje dzieciństwo tak, jak wszystkie inne zdrowe dzieci. Chciałabym,  Kochani, cała Oliwkowa Rodzinko, abyście za każdym razem, gdy będziecie oglądać zdjęcia Oliwii...żebyście pomyśleli sobie -"rany, to dzięki mnie ta mała dziewczynka żyje i jest szczęśliwa!"  



Oliwka polubiła krem od cioci Doroty;) Przed każdym wyjściem jest "smarowanie kremikiem" 


Moi drodzy, chciałam jeszcze poinformować, że Komitet Społeczny dla Oliwii Lisewskiej, z siedzibą w Koszalinie, przy ulicy Laurowej 25, o sygnaturach SO-I- 7.5311.44.2012.UW zebrał ze zbiórek publicznych  3719,57gr. Pieniądze te, w całości, zostaną przeznaczone na rehabilitację Oliwki - faktury prawdopodobnie otrzymamy w tym tygodniu. Wszystkie dokumenty będą do wglądu w odpowiedniej zakładce i jak tylko pojawią się na blogu, to będziemy informować.  


Pozdrawiamy, trzymajcie się ciepło!!!









piątek, 15 marca 2013

Dziękuję!

Witajcie! 

Kochani, przepięknie dziękuję za te wszystkie dobre słowa! Jest w Was tyle pozytywnej energii!! Mogę się od Was tylko uczyć. Dziękuję, że jesteście...to dla mnie bardzo ważne...tak miło jest wiedzieć, że nie jest się obojętnym drugiemu człowiekowi...że jest ktoś, z kim można podzielić się swoimi lękami...Dziękuję! Już to mówiłam, ale raz jeszcze powtórzę - jesteście cudowni!!! 

Oliwka ma się dość dobrze, aczkolwiek jest bardziej marudna, płaczliwa, szybko się złości, a ja nie wiem, jak pomóc jej poskromić emocje :( 
Z nóżką trochę lepiej, ale jeszcze jest lekko napuchnięta. W poniedziałek idziemy na kontrolę
i chcielibyśmy dostać już zielone światło odnośnie rehabilitacji.    


Pozdrawiamy!!!!!!