poniedziałek, 11 marca 2013

gdyby kózka nie skakała...

Witajcie, 

Kochani, postanowiłam, ze napiszę chociaż parę słów, bo wiem, że czekacie, jak wizyta u kardiologa. Wszystko w porządku, pan doktor nie chce nas już więcej widzieć:) 
Niestety, dzisiejszy dzień nie był dla nas najlepszy. Oliwka "biegała", skakała, wariowała, aż upadła tak nieszczęśliwie, ze noga spuchła jak balon. Pojechaliśmy do szpitala, tam nerwy, bieganina, prześwietlenie i noga skręcona:( Pani doktor proponowała założenie gipsu na kilka dnia, ale się nie zgodziłam. Obiecałam, że będę ją wszędzie nosić, tak, żeby stopa odpoczęła i żeby opuchlizna odpuściła...Oliwka była dziś bardzo dzielna, cały czas mówiła: "Nie martw się mamo, Olisia jest zdrowa i wróci do domu." To spowodowało, że się rozkleiłam...przypomniałam sobie, jak trafiliśmy tutaj 13 września 2012 roku...powrócił strach, że nas zatrzymają w szpitalu...że dzisiejszą noc spędzimy  z dala od domu...
jestem wykończona...myślałam, że będzie łatwiej...wierzyłam, że jak usłyszę, że jest zdrowa, to wróci nasze dawne życie...że minie ten niewytłumaczalny lęk...a tymczasem nie mogę normalnie funkcjonować...nic mi się nie chce...zdziczałam...najchętniej nie wychodziłabym z domu....
Nie piszę tego, by się wyżalić. Chciałabym uświadomić innym, ze powrót do dawnego życia, do życia sprzed choroby nowotworowej, jest po prostu niemożliwy(to chyba w moim przypadku), a w każdym razie szalenie trudny. Nie chodzi nawet o to, że wszystko sie przewartościowało, że patrzę inaczej na życie...
Gdy Oliwia pojawiła sie na swiecie, narodził się we mnie strach, czy podołam, czy bedę dobrą matką...chciałam ją ochronić przed wszystkim, co najgorsze...myślałam, że mam wpływ na wszystko...
a tymczasem...tymczasem życie dzieje się tak trochę bez nas...i poza nami...I to mnie przeraża...boję się tego, na co nie mam wpływu...a nie mam na większość wydarzeń...Moja mama mi powtarza: "Asia, co ma być, to będzie i choćbyś włosy z głowy rwała, biegu pewnych zdarzeń nie odwrócisz..." Niby to wiem, niby to rozumiem...gorzej to zastosować i sobie przetłumaczyc. Nie umiem wyciszyc emocji, które wychodzą dopiero teraz...Jestem chora, moja psychika jest chora i moje ciało choruje...mam napadowy ból ucha, ból gardła, pleców, jednego dnia mam katar, na następny juz nie mam, ale za to boli mnie głowa i czuję się tak, jakby coś mnie rozkładało...czasem nie mam siły wstać z łóżka...złoszczę się na siebie...za to jaka jestem...że nie umiem być "superwoman"...że moje negatywne emocje udzielają się Oliwce...wstyd mi za samą siebie...gdyby tylko wiedziała, że jej matka to takie flaki z olejem...
Poszukiwanie informacji o rodzaju guza, jaki miała Oliwka nie pomaga...Szukam tego "magicznego" zdania, że to nie powraca...ale zamiast tego znajduję, ze potrafi nawracac co dwa lata...i znowu siedzę i wyję...
i piszę czarne scenariusze...i myslę: "Boże, co będzie jesli..." I jeszcze do tego mail z info o kosztach najbliższej kontroli...prawie 8 tysięcy euro...Jezu...jak my damy radę...

Zgłosiłam się na terapię...za tydzień mam zacząć...trzymajcie kciuki za matkę - histeryczkę...Mam nadzieję, ze chociaż trochę wrócę do świata "żywych"...

Mocno Was ściskam...myślę o Was ciepło! 

PS Kochani, jest cudowna wiadomość od rodziców Karolinki Urban!!! Przeczytajcie koniecznie!
http://karolinkaurban.blogspot.com/2013/03/cudowna-i-nieprawdopodobna-wiadomosc.html  



sobota, 9 marca 2013

Trochę deszczu, trochę słońca

Witajcie Kochani, 

przepraszam, tak rzadko piszę...to nie dlatego, że nie mam czasu...nie mam po prostu siły...setki myśli w głowie...nie umiem ułożyć ich w odpowiednie słowa, a potem w zdania...Ktoś bardzo mi bliski umiera na raka...gaśnie z każdym dniem...powróciła bezsilność...znowu ta wszechogarniająca bezradność wobec tego, co nieuniknione...Rodzina ukrywała przede mną tą okropną wiadomość...dopiero jak przyszły wyniki genetyczne, że Oliwka nie ma amplifikacji...wtedy się dowiedziałam...to trochę jak na huśtawce...raz jesteś u góry, a raz na dole...od rozpaczy po euforię...od euforii po rozpacz...

Wczorajszy dzień spędziłam w łóżku...nie miałam na nic siły, wszystko mnie bolało...Myślałam, że to grypa, a tymczasem stres mnie rozłożył, sprawił, że organizm się zbuntował...poszła gdzieś wiosna...w duszy mojej pełno deszczu...

Czekanie...czekanie jest straszne...bolesne...czekanie jest pełne obaw i lęku...co przyniesie nam przyszłość...jaka ona będzie... 

I tylko ta moja Iskierka stawia mnie na nogi...dla Niej staram cieszyć się każdym dniem...

Na szczęście Bóg nie zabrał mi mojego Powietrza... 

 

A Oliweczka broi słodko;-) 
Już w ten poniedziałek, dzięki niezwykłej Pani Justynie, mamy wizytę u kardiologa! Od wtorku, Nasza Waleczna, bierze się ostro do pracy, aby nóżkom przywrócić sprawność. :) 

Ściskamy Was mocno!!!  





piątek, 1 marca 2013

ortopeda i alergolog

Witajcie:)

Byliśmy na wizycie u ortopedy. Nie powiedział nam niczego nowego - diagnoza taka sama, jak u rehabilitanta (pisałam we wcześniejszym poście). Musimy ćwiczyć, ćwiczyć i raz jeszcze ćwiczyć. Ruszamy już wkrótce - kiedy dokładnie, dam znać. Wszystkie faktury zostaną umieszczone w zakładce - dokumenty.

Ze względu na problemy ze skórą, Oliwia została skierowana do alergologa. Okazało się, że mamy AZS. Musimy jeszcze wykonać badania z krwi, aby wykluczyć, bądź potwierdzić inne alergie. Ponadto, pani doktor wysłuchała szmer na serduszku i w kwietniu czeka nas wizyta u kardiologa dziecięcego. :(
Mam nadzieję, że to nic poważnego...


Oliwia codziennie odwiedza kaczuszki w parku - ma przy tym tyle radości!



U nas wiosennie:) Na stole rozgościły się tulipany, słońce wdziera się przez okna...cieszymy się każdym dniem...dziękujemy...:*




wtorek, 26 lutego 2013

Odnośnie pytań

Witajcie!

Wciąż dostajemy wiele wiadomości, w których pytacie najczęściej, jak to się stało, że w przypadku Oliwki, pojawiły się aż trzy diagnozy i czy będziemy sądzić szpital w Szczecinie...

Odpowiadając na pierwsze pytanie, postaram się to zrobić, tak, jak ja to rozumiem. Nie będę tworzyć tutaj żadnego artykułu medycznego;)
----> Oliwia, 13 września, trafiła do szpitala z niedowładem nóg. Już wcześniej było wiele objawów, które nas niepokoiły. Zgłaszaliśmy wszystko naszej pani doktor, która kierowała nas do różnych "specjalistów". Niestety, żaden z nich nie zauważył niczego niepokojącego. Niektórzy sugerowali, że po prostu jestem przewrażliwiona. Objawy były różne: nadmierne ulewanie i wymioty, płacz bez powodu (wyglądało to tak, jakby ją coś bolało - wtedy jeszcze na ząbkowanie było zbyt wcześnie, kolki nie miała, aczkolwiek, tak na wszelki wypadek, dostawała leki rozkurczające), niespokojny sen, nadmierne odruchy moro, przez pół roku nie przybrała na wadze (mimo dobrego apetytu), nadmierna potliwość w czasie snu, często dostawała "wypieków" na policzkach, biegunki (myśleliśmy, że na zęby), późno zaczęła chodzić - miała skończone 14 miesięcy, a wcześniej wyglądało to tak, jakby chciała pójść, ale jakby ją coś "blokowało", gdy zaczęła chodzić, często się potykała - wyglądało to tak, jakby miała zbyt duże buty i zahaczała czubkami - tak też wtedy myślałam. Z czasem pojawiły się przeprosty; odchylała miednicę do tyłu; robiła taki "kaczy kuper", traciła siłę w nogach; gdy siedziała, to nogi były jak kłody; przestała ruszać stopami - przy czym, od przeprostów do "niechodzenia" minął jakiś tydzień, aż w końcu przestała chodzić. Wszystko to, działo się, gdy oczekiwaliśmy  na umówiony termin wizyty u neurologa. Do lekarza juz nie dotarliśmy. Dostaliśmy skierowanie do szpitala i tak się zaczęło to wszystko. Najpierw, jak wiecie, byliśmy w Koszalinie. Tu tomografia głowy i punkcja kręgosłupa. Następnie Arkońska. Leczenie sterydami i białkiem. 18 września rezonans, który wykazał guz śródpiersia tylnego z wpukleniem do kanału rdzeniowego. Na Unii Lubelskiej, Oliwka miała wykonane badanie scyntygraficzne kości, które wykluczyło przerzuty. Znacznik zgromadził się w poszczególnych miejscach lewego śródpiersia tylnego, co oznaczało obecność komórek złośliwych.
W przypadku neuroblastoma, są to komórki niedojrzałe, szybko się dzielące i narastające. Zrobiono biopsje - pobrano "skrawek" materiału z śródpiersia. Materiał ten nie poszedł, niestety, do badań genetycznych, bo nie było po prostu z czego zrobić tych badań. Na diagnoze czekaliśmy około 3 tygodni. Warszawa miała z tym problem, ze względu na skąpą ilość materiału histopatologicznego. Jednakże przysłano wynik potwierdzający - neuroblastoma. Zaklasyfikowano Oliwkę do stopnia III i wówczas dostało już drugą chemię zgodnie z protokołami. Po dwóch cyklach przeszła badania obrazowe, które nie wykazały pomniejszenia guza i uwidaczniły masę w brzuchu, w przestrzeni zaotrzewnowej. Oliwia została wówczas zreklasyfikowana na ostatni (IV) stopień zaawansowania klinicznego i rozpoczęla leczenie według protokołu COJEC.
Tu na chwilę się zatrzymam. Jak to się stało, że została zdiagnozowana u niej neuroblastoma? Rozmawiałam na ten temat z profesorem Handgretingerem. Powiedział, że mogło do tego dojść w momencie, gdy była uwidoczniona tylko ta część guza z klatki piersiowej. Pobrano skąpy wycinek, który zawierał tylko komórki złośliwe - mamy neuroblastoma, przy czym, na stopień czwarty, kwalifikowane sa dzieci z przerzutami do szpiku, do wątroby, kości długich itp, więc w przypadku Oliwki stopień III (na to również zwrócili uwagę lekarze z |Filadelfii, że to na pewno nie IV stopień). W momencie, gdy została uwidoczniona część z brzucha, która umiejscowiona była w typowej dla tych guzów przestrzeni i nie zebrała znacznika w badaniu scyntygraficznym(co oznacza obecność dojrzałych, łagodnych komórek), wtedy był to memonet na postawienie właściwej diagnozy - ganglioneuroblastoma - nowotwór złośliwy o typie mieszanym, który zawiera i komórki złośliwe(te z klatki piersiowej) i łagodne(brzuch). Profesor Handgretinger powiedział, że guz Oliwii zachował się bardzo typowo dla tej formy - ganglio, tzn. z klatki piersiowej rozwinał się do brzucha.  Powiedział, że to bardzo rzadki nowotwór i może dlatego nie udało się lekarzom ze Szczecina postawić poprawnej diagnozy. Dla mnie to oczywiście żadne tłumaczenie...Dlaczego on umiał i mógł zdiagnozować, a ten nie umiał...ale nieważne, zostawię to już...
Okazało się rowniez, że gdyby Oliwka od początku była leczona w niemieckiej Klinice, to po dwóch pierwszych chemiach (I cykla Cado, I cykl VP-16/CBDCA) i po niewidocznych efektach, zostałaby zakwalifikowana do operacji. Niestety, była leczona w Polsce i została zakwalifikowana do mocniejszego leczenia według protokołu COJEC. Protokól ten przerwaliśmy, na wlasne żądanie, po pięciu cyklach (trzy do końca). 2 stycznia stawiliśmy się w Tubingen. 14 stycznia odbyła się pierwsza operacja - usunięto czesc z klatki piersiowej i z brzucha, 22 stycznia resekcja guza z kręgosłupa. Materiał został wysłany do badań. Ganlioneuroma bez amplifikacji n-myc. Oznacza to, że wszystkie niedojrzałe komórki złośliwe, dojrzały(łagodne). Problemem jest to, co zostało niezbadane, a co zniszczyła chemia. Dlatego Oliwia musi być pod ścisła kontrolą onkologiczną i musi się stawić na badania obrazowe za trzy miesiące. Ryzyko nawrotu choroby, w jej przypadku, to 10%. Ktoś powie, to mało, dla mnie to aż 10% i powiem szczerze, że byłam w szoku, gdy to usłyszałam...przy łagodnym nowotworze, to dużo, ale profesor powiedział, że dlatego tyle, że on łagodny na początku nie był. Pocieszające jest to, że nie ma onkogenu (to ta amplifikacja n-myc). Nie chcę bawić się w lekarza i tłumaczyć, co to jest, ale ja przynajmniej zrozumiałam, że to taki gen, który jest odpowiedzialny za powstawanie tego nowotworu i  zwiększa on ryzyko nawrotu choroby.
Okazało się też, że wystąpiły u Oliwki zmiany neurologiczne, być może nieodwracalne, ze względu na to, że guz uciskał rdzeń około 1,5 roku - tak ocenił to profesor Schuhmann i stąd niezbędna jest rehabilitacja (to dla tych, którzy pytają, po co to Oliwce...
Kochani, jak tylko uzyskamy tłumaczenie dokumentów od przysięgłego, to zostaną one udostępnione w odpowiedniej zakładce.
Chciałabym jeszcze jedną ważną, bardzo ważną rzecz powiedzieć. Ważną i przykrą. Są osoby, które nie rozumieją, że choroba nowotworowa, to nie katar. Wiele osób, które wygrało walkę z rakiem wymaga rehabilitacji ze względu na spustoszenie, jakie sieje taka choroba. Ważna jest profilaktyka po takich ciężkich zmaganiach, ponieważ wznowy są często gorsze, niż pierwsze uderzenie choroby. Jeśli u Oliwki nic się nie wydarzy przez najbliższe dwa lata, wtedy zostanie uznana, według lekarzy, za dziecko wyleczone z choroby nowotworowej.
Tu chciałabym poruszyć kolejny temat. Negatywne komentarze i krytyka. Nie wiecie o tym, bo wprowadziliśmy moderowanie komentarzy. Znalazły się trzy osoby(a może to ta sama osoba), które postanowiły zabawić się w lekarzy i wydać opinie, czy Oliwka potrzebuje, czy nie potrzebuje rehabilitacji. Kochani, na szczęście, to ja jestem jej matką, to ja byłam z nią wszędzie, rozmawiałam ze wszystkimi lekarzami, z rehabilitantem, dzisiaj będę rozmawiać z ortopedą i to ja wiem najlepiej, w jakim stanie jest moje dziecko i jakie ma deficyty. Być może wy akurat, nie walczylibyście o zdrowie swoich pociech do końca, ale ja akurat będę i cudowne jest to, że są ludzie, którzy to rozumieją i którzy mnie w tym wspierają. Dzięki ich miłości i niesamowitej empatii idziemy do przodu i wygrywamy. Dzięki nim Oliwia może pojechać do parku karmić kaczuchy, może kleić te swoje zwariowane kleje i dmuchać żółte balony! :)))))) Dla mnie, jako matki, to jest najważniejsze i najpiękniejsze. Chciałabym, aby wszyscy, którzy walczą mieli świadomość tego, że krytyka będzie zawsze, że zawsze znajdzie się ktoś, kto nas opluje - najprawdopodobniej z zawiści, ale nigdy nie należy zaprzestać walki! NIGDY! W chwilach zwątpienia mówiłam sobie: "czy, gdybys wiedziała, że spotka cię krytyka, to byś nie walczyła o swoje dziecko? Czy ważniejsze jest dla ciebie to, co powiedzą ludzie, czy uśmiech na twarzy twojego dziecka?" I wiecie co? Dzisiaj dziękuję Wszystkim, absolutnie Wszystkim! I przyjaciołom i wrogom! Bo każdy z Was poświęca swój czas, aby tu do nas zajrzeć i wbrew pozorom, ci którzy plują jadem, oni też się interesują.
Powiedziałąm sobie, że przez ostatnie pól roku mieliśmy tyle negatywnych emocji, że nie mam zamiaru odpowiadać językiem agresji na agresję...Moja prababcia zawsze mówila: "jeśli ktoś w ciebie kamieniem, to ty w niego chlebem"....więc postanowiłam sobie, że wszystkie złe słowa zamieniam na moją pozytywną napędową energię...niedługo wiosna, Kochani!!!! ;)))))

Co do drugiego pytania, to NIE, nie zamierzamy nikogo pozywać. Nasza historia i tak obiegła całą Polskę. Dostajemy informacje od rodziców innych dzieciaczków, że postanowili stosować zasadę ograniczonego zaufania wobec lekarzy(po naszej historii wolą dmuchać na zimne) Wiemy, że niektórzy konsultują już diagnozy w innych zagranicznych ośrodkach, dwoje dzieci ma jechać do Tubingen na leczenie.
Mam nadzieję, że tych błędnych diagnoz będzie jak najmniej, bo to jest zawsze szok dla rodziców, dramat dla dziecka, które otrzymuje chemię, a to nie witaminy przecież, a silne cytostatyki, które wyniszczają organizm...
Trzymamy kciuki za Wszystkich walczących!!!! Nie poddawajcie się! Walczcie do końca i nie odpuszczajcie, nawet jeśli coś jest wbrew logice. A nasza historia niech napełnia Was wiarą w Wasze zwycięstwo! W razie pytań: oliwialisewska@rocketmail.com

PS Jeśli wdarł się tu chaos, to najmocniej przepraszam - wspomnienia wciąż wyzwalają we mnie wiele emocji...
Mocno Was ściskam - Wszystkich,  bez wyjątków! ;)

PS Kochani moi, zapomniałam dodać, a to ważne - wzięłam sobie Wasze słowa do serca, termometr schowałam kilka dni temu, czarne myśli odganiam, szukam endorfin;))) Dziękuję! :* 

sobota, 23 lutego 2013

Mam już 2 lata!

Wczoraj Oliwka świętowała swoje drugie urodziny:) Byli goście i był tort!


Dziękujemy z całego serca za wszystkie życzenia i upominki!

Poniżej najpiękniejszy prezent od Oliwkowej Rodzinki!!!!! Kochani, szalenie się wzruszyliśmy! Dziękujemy!

czwartek, 21 lutego 2013

Zagrali dla Oliwki...

Pod takim hasłem odbył się w zeszłą niedzielę, 17.02.13 koncert charytatywny dla naszej małej.


Tak również o tym wydarzeniu pisała prasa.

W tym miejscu chcielibyśmy podziękować wszystkim, którzy przyczynili się w jakikolwiek sposób do tego, że koncert mógł się odbyć. Przede wszystkim pragniemy podziękować organizatorce i pomysłodawczyni
Asi Beszczyńskiej Brzęczek. Dzięki uprzejmości Pani Alicji Wendekier oraz Pana Jarosława Barówa  wszystko odbyło się w jednym z najbardziej prestiżowych miejsc w Koszalinie. Za udostępnienie sali, opiekę techniczną oraz promocję i sprzedaż biletów bardzo serdecznie Państwu dziękujemy. Za promocję i pomoc przy sprzedaży biletów, podziękowania należą się również Kasi Odważnej. Kasie Wielkie DZIĘKI! Bardzo dziękujemy w końcu naszym cudownym nieprawdopodobnie hojnym gościom, bez których nic by się nie udało. Widmo nieodbycia się koncertu było bowiem w pewnym momencie bardzo realne. Jesteśmy Wam niezwykle wdzięczni, nie tylko za fantastyczną frekwencję ale przede wszystkim za niespotykaną ofiarność. Dzięki Wam udało się zebrać w sumie 6200 zł. 
Niewątpliwie tak wysoka suma to również efekt, fantastycznie i z pełnym profesjonalizmem, poprowadzonych aukcji, przez Kubę Grabskiego. 
Za koncertowy klimat i wprawienie naszych gości w imprezowy nastrój, odpowiedzialnych było kilku niesamowicie zdolnych muzyków:

MADERA
Wojtek Madera (wokal i gitara)

ZWIERZAK & DOKTOR Ł.
Marcin "Zwierzak" Mazur (wokal i harmonijka ustna)
Łukasz Żurawski (gitara, bębny)

ROADSIDE
Sebastian "Strychu" Strycharczuk (wokal i perkusja)
Krzychu "Kaczor" Kretkowski (gitara basowa)
Bartek Rogaliński (gitara)

DERZUKI
Maciej Sztyma (gitara)
Kuba Grabski (wokal i gitara basowa)
Waldek Suchomski (wokal i gitara)
Daniel Burzyński (perkusja)
Sebastian Strycharczuk (wokal)
Tomek Szewczyk (gitara)

Panowie... Kawał niesamowitej muzy, czuliśmy się jak w dorzeczu Missisipi! Zwierzaku, Doktorze czas na debiutancki krążek, pierwszych odbiorców już macie =-)

DZIĘKUJEMY WAM WSZYSTKIM ZA WSPANIAŁY KONCERT I WŁĄCZENIE SIĘ DO AKCJI.

Chciałbym ten post zakończyć słowami Strycha, który podczas koncertu podzielił się z nami swoją refleksją na temat współczesnego Świata. Tak Strychu masz rację, że w dzisiejszym Świecie ludzie coraz mocniej ubożeją, coraz bardziej się bogacąc. Tym bardziej niesamowitym doświadczeniem było poznać ludzi o tak bogatych serduchach jak Wy i wszyscy nasi darczyńcy.

 DZIĘKUJEMY!!!


środa, 20 lutego 2013

Kwesta w parafii pw. św. Wojciecha w Koszalinie

17 lutego, w parafii pw. św. Wojciecha w Koszalinie, odbyła się zbiórka pieniędzy na rzecz naszej córeczki. Dzięki ludziom o wielkich sercach udało się zebrać 5 573,80 gr!!!!!! Ale po kolei...
Pomysł kwesty zgłosiła do proboszcza parafii, Kasia. Na początku myślałam, że Kasia jest koleżanką Pauliny, Paulina myślała, że moją...okazało się, że to zupełnie obca osoba o bardzo wrażliwej duszy, która nie pozostała obojętna na nasz apel o pomoc. Kasia cała niedzielę, cały swój wolny czas, poświęciła na kwestowanie! Kaśka - jesteś niezwykła! Dziękujemy Ci z całego serca!



Proboszczem parafii jest ks. Andrzej Hryckowian - niezwykle ciepły i serdeczny człowiek, który wyszedł nam z pomocą i z wielkim entuzjazmem przyjął pomysł zbierania pieniędzy na rehabilitację i lekarskie kontrole w niemieckiej Klinice. Jesteśmy bardzo wdzięczni, tym bardziej, że nie należymy do parafii, ale ksiądz proboszcz swoją otwartą postawą pokazał, że w wierze i w pomocy bliźniemu, nie liczą się żadne podziały i przynależności. Dla mnie jest to szczególne i wyjątkowe, ponieważ Wszyscy dobrze wiecie, że moja droga do Boga była bardzo wyboista...Oliwka zmagała się z chorobą, a ja ze swoją wiarą i nie - wiarą.   Instytucja kościoła była mi obca i nie miałam o niej najlepszego zdania...
Ksiądz Andrzej pokazał mi, że się myliłam...Cieszę się, cieszę się niezmiernie, że są jeszcze księża, którzy nie zaszywają się w swoich kościołach, plebaniach, tylko wychodzą do ludzi, do ich problemów i pomagają, pytają, co mogą zrobić, żeby było lepiej. To niezwykłe i szalenie pozytywne! :)

Muszę też wspomnieć o księdzu Karolu Kubickim, który okazał nam wiele serca, dobroci i zrozumienia oraz wsparł ciepłą herbatą, w ten mroźny niedzielny dzień. ;-) Przybył również na koncert charytatywny poświęcony Oliwce. Dla mnie - bomba! Byłam pozytywnie zaskoczona! Proszę księdza, ksiądz jest niemożliwy! ;-)


Osobne podziękowania kierujemy dla naszej rodzinki: dla babci Joli, cioci Barbary, wujka Mateusza i cioci Natalii, dla wujka Radka, cioci Hani. I dla Emilki, która wytrwale kwestowała na rzecz swojej małej kuzynki. Emilko wielki buziaczek dla Ciebie! ;) Dziękujemy cioci Paulinie, która również cały swój dzień, poświęciła na akcję zbierania pieniążków dla naszej małej dziewczynki.
Wieczorem wszyscy mieli jeszcze siłę, aby przybyć na koncert! ;)



W imieniu swoim i całej naszej Rodziny, pragniemy podziękować Wszystkim tym, którzy tego dnia otworzyli swoje serca i wsparli nas finansowo. Jesteśmy bardzo wzruszeni, że w dzisiejszym świecie, w tak trudnych czasach, są jeszcze wspaniali ludzie, którym los bliźniego nie jest obojętny, że są ludzie, którzy świat cierpienia potrafią i chcą zamienić w świat miłości. Chociaż Was nie znamy i być może już na zawsze pozostaniecie dla nas anonimowi, chcemy, abyście wiedzieli, że jesteście w naszych myślach, dobrych słowach i w sercach. I chociaż obcy - jesteście nam bliscy! Zawsze z wielkim wzruszeniem będziemy opowiadać naszej córeczce, że dzięki wyjątkowo dobrym ludziom, powróciła do zdrowia.

Dziękujemy z całego serca!!!!!!!!!!!!