wtorek, 19 lutego 2013

Oliwka Waleczna

Kochani, powstał krótki film opowiadający historię Oliwki i jej choroby. Przygotowaliśmy go dla tych Wszystkich, którzy razem z nami, przeżywali każdy dzień naszej walki - momentami bardzo trudnej, wręcz dramatycznej...Na szczęście, dane nam było odnieść zwycięstwo na polu bitwy...dzięki Wam...


Krótko, króciutko o tym, co u nas...


Witajcie! 
U nas bez zmian, to znaczy, ja w dalszym ciągu walczę z bałaganem w naszym mieszkaniu, a Oliwka walczy z porządkiem;) Nieustannie wykleja "kleje";-) 
Ukochała sobie też maskotkę podarowaną przez ciocię Martynę:) Z Misiem praktycznie się nie rozstaje, wszędzie są razem i wszystko razem robią;) 
Dosłownie przed chwilą przyszły do nas pisaki wodne, podarowane przez Anetę, Ernesta, Wiktora i Michałka - pięknie dziękujemy! Oliwka wzięła się ostro do pracy i przyozdobiła swoją białą bluzeczkę wszystkimi kolorami tęczy;) 





 

Dziś wieczorem wrzucimy zdjęcia z koncertu charytatywnego, który odbył się w niedzielę, w Teatrze Variete. Było pięknie - dziękujemy! 
W najbliższym czasie zostaną również zaktualizowane wszelkie informacje na blogu. Pojawi się nowa zakładka z historią choroby naszej córeczki. Przygotowaliśmy również krótką prezentację - prawdopodobnie, już dzisiaj wieczorem, trafi tutaj. 
Ciągle pracujemy jeszcze nad najważniejszą rzeczą, ale o tym ciiiii, to niespodzianka;) 

Mocno Was ściskamy!!!!! 

sobota, 16 lutego 2013

O rehabilitacji i innych rzeczach

Witajcie! 
Przepraszam, że teraz rzadziej piszę, ale staram się rozpakować nas w domu - do tej pory jeszcze mi się to nie udało;-) Ponadto, robię najzwyklejsze rzeczy: piorę, sprzątam, prasuję, gotuję, później znowu sprzątam, piorę, prasuje, gotuję i tak w kółko;) 
Oliwka ma się raz lepiej, raz gorzej. Ogólnie ma dobry humor, cieszy się, że jest w domu, ale jak tylko mamy gdzieś jechać, tak jak ostatnio na rehabilitację, to wracają wspomnienia ze szpitala. Wytłumaczyliśmy jej, że jedziemy tylko do takiego pana, z którym będzie ćwiczyć. Całą drogę pytała, czy "Olisia wróci do domku?" Oczywiście na rehabilitacji było dużo płaczu i krzyku, a w drodze powrotnej znowu pytała, czy na pewno wróci do domu, czy nie pojedzie do szpitala. Jak tylko zajechaliśmy pod dom, krzyczała: "brawo Olisiu, wróciłaś, no, spokojnie"
Zapytacie pewnie, czego dowiedzieliśmy się na konsultacji. Najprawdopodobniej, zmiany jakie zaszły odnośnie chodzenia, nie są wynikiem operacji i opuchnięcia tkanek, a długotrwałym uciskiem na rdzeń. Trudno powiedzieć, czy są one odwracalne. Według rehabilitanta, Oliwka ma osłabione napięcie w stopach, w lewej praktycznie nie ma czucia, nie rotuje też stopy i idzie ku koślawości. 
Chcemy skonsultować się jeszcze w innym miejscu. Rozmawiałam już z nową rehabilitantką. Powiedziała, że zanim przyjmie Oliwię na ćwiczenia, chciałaby, aby zobaczył ją ortopeda i najlepiej neurolog. Bardzo spodobało mi się to podejście, tak więc czekają nas wizyty u specjalistów. Przed Oliwką jeszcze dużo stresu, krzyku i płaczu, ale trudno, to dla jej dobra. 
Pytacie o koszty rehabilitacji. Jak dla mnie - ogromne, ceny od 60zł w górę za 45minut :( Masakra...

Kochani, dzisiaj tak króciutko, raz jeszcze przepraszam. Lecimy do kościoła, a później o 18 idziemy na koncert charytatywny w Variete Muza - mam nadzieję, że się tam spotkamy! ;) 

Pozdrawiam Was mocno, mocniasto!!!!! Miłej niedzieli!

wtorek, 12 lutego 2013

Pierwsze dni w domu...

Witajcie Kochani!!!

Na początku przepięknie dziękuję za te cudowne komentarze pełne miłości, dobroci i serdecznych myśli wysyłanych w naszą stronę. Za każdym razem, kiedy je czytam, to oczy mi się szklą! Nawet nie wiecie, jak bardzo potraficie mnie wzruszac! Jakże to będzie kiedys radosne...te wszystkie słowa, które odczyta nasza Oliwia...zobaczy, ile osób ją pokochało, ile zupełnie obcych ludzi o nią walczyło...to najpiękniejsze świadectwo miłości...miłości bliźniego...i jak tu nie zgodzić się ze słowami Jana Pawła II, że " świat ludzkiego cierpienia przyzywa niejako bez ustanku inny świat - świat ludzkiej miłości" Okazuje sie, że tam, gdzie ból, łzy, strach i niepewność...jest też dobro, ręka wyciągnięta w przyjaznym geście, otoczenie ramionami, jest przyjaźń, miłe słowo...wiara...nadzieja...i miłość...ot, po prostu...i aż...

Oliwia ma sie dobrze...Kilka razy dziennie powtarza sobie: "Olisia jest zdrowa, nie potrzebuje do szpitala, no Olisiu, spokojnie, jestes w domku, brawooooo!" Takie słowa, w ustach malutkiej dziewczynki, brzmią niewiarygodnie...niewiarygodnie wzruszająco...myslę sobie" Boże, ile w tym naszym nieszczęściu, mieliśmy szczęścia"...jednak...mimo wszystko...

Każdego dnia myślę o tych, którzy zostali na oddziale...o walczących...i o ich rodzicach...Nie jest łatwo wrócić do normalności...do powszedniego dnia. Już to pisałam...zostałam w chorobie mojego dziecka...świat poszedł dalej, a dla mnie czas się zatrzymał...muszę spróbować ruszyć wskazówki zegara...Wczoraj wybrałyśmy się z Pauliną na zakupy...nie mogłam się odnaleźć...przeszkadzał mi hałas, jaskrawe światła, co chwilę na kogoś wchodziłam, bo nie zwracałam uwagi na ludzi...Zażartowałam do Pauli, że z jungli uciekłam...ale nie było mi do śmiechu...w pewnym momencie chciało mi się płakać...wszędzie pełno ludzi...chodzą, kupują, śmieją się...po wszystkim wrócą do swoich domów...a na oddziale cierpiące dzieci i przestraszeni rodzice...czas, który stoi w miejscu, chwila, która właściwie nie istnieje...życie, któremu daleko do normalności...jeszcze niedawno my  tez tam byliśmy...
Dzisiaj próbujemy złożyć swój dzień od nowa...Uczymy się siebie...bycia razem...Jeszcze nie wierzę, że nie muszę pakować walizek...Jeszcze trwa we mnie przekonanie, że jesteśmy tu na chwilę, że zaraz przyjdzie wyruszyć nam w drogę...

Boję się gorszego humoru Oliwki...po tysiąc razy mierzę jej temperaturę, oglądam nóżki, czy nie ma siniaków, pytam: "Oliwko, boli Cię brzuszek? A dobrze się czujesz? A w ogóle coś Cię boli?" W nocy nie mogę spać, tylko czuwam przy niej...i znowu mierzę temperaturę, sprawdzam, czy nie jest jej zbyt gorąco albo zbyt zimno...Oliwka kichnie, a ja - histeria! Tylko póki co, Ona ma się dobrze, a ja gorzej...
W czwartek mamy spotkanie z rehabilitantem - jestem ciekawa, co usłyszymy...

Pozdrawiamy Was Wszystkich bardzo gorąco!!!

poniżej fotki Naszej Walecznej z pierwszych dni w domu:





sobota, 9 lutego 2013

Krótko;)


Kochani, wybaczcie moją nieobecność, tu, na blogu, ale tak, jak pisałam na fanpage'u Oliwki, zostałyśmy same i mała diablica daje mi tak popalić, że wieczorami padam po prostu ze zmęczenia.
Powoli się pakujemy...to znaczy, ja pakuję, a Oliwia, jak zwykle, wszystko wykłada z walizki;)
Ciągle trudno jest mi uwierzyć, że wracamy do domu...z naszą zdrową małą Wojowniczką...to nieprawdopodobne...najpiękniejszy prezent urodzinowy...zarówno Oliwki, jak i mój;)
Często w mailach pytacie, czy będę dalej prowadzić blog...Przyznam szczerze, że nie zamierzałam...Kiedy go zakładaliśmy, miał mi pomóc uporać się z emocjami, których było wiele...Blog powinien raczej nosić nazwę "pomoc psychologiczna dla mamy Oliwki" ;))) Wyszło, jak wyszło...nigdy bym nie przypuszczała, że będzie czytać go tak wiele osób...Dziękuję serdecznie, że tu zaglądacie i poświęcacie swój czas na odczytanie wszystkich moich przemyśleń...Dziękuję, że jesteście! :*
Będę pisać dalej...jest jeszcze tyle rzeczy, o których trzeba powiedzieć...wiele tematów, które nie mogą zostać przemilczane...muszę jeszcze wiele rzeczy zrobić...chciałabym całe dobro, które od Was dostaliśmy, przekazać dalej...
Blog będę też prowadzić z myślą o rodzicach, którzy mierzą się z chorobą swoich dzieci...dla tych, którzy walczą...
Wszystko dzięki Wam! :)))))))))))

Nasza Waleczna własnie ucina sobie drzemkę. Wstała skoro świt, około 6 rano. Oglądałyśmy bajki - całą serię "Misia w dużym niebieskim domku" i "Teletubisie". Potem szalała w bawialni robiąc totalną...rozpierduchę;)))) Energia ją rozpiera! Jak to mówi ciocia Paulina - nasza mała elektrownia atomowa- czy jakos tak;)

Z chodzeniem troszkę lepiej, już tak bardzo nie potyka się o własne nogi, zaczęła chodzić przy meblach, potrafi nawet stanąć na palcach...wierzę, że rehabilitacja postawi ją na nogi - dosłownie i w przenośni;)))

Pozdrawiam Was serdecznie! Trzymajcie kciuki za nasz powrót do domu - to już jutro!!!


PS Zapraszam na fanpage Oliwki na facebook'u - staram się zostawiać tam krótkie info, o tym, co u nas.

wtorek, 5 lutego 2013

Nowe wieści!

  

Kochani, wiadomość z ostatniej chwili! Przyszło potwierdzenie diagnozy z Kilonii!!! Ganglioneuroma bez amplifikacji n-myc!!!!! Czyli port do wyjęcia, leczenie zakończone!!!!!!!!!! 
:))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))  


Pozdrawiamy Was Wszystkich gorąco z osnieżonego Tubingen!

sobota, 2 lutego 2013

Vivere militare est...

Kochani...wszystko, to, co dzisiaj chcę zawrzeć w tym poście, zrodziło się pod wpływem wiadomości o odejściu Igusi - małej, słodkiej istotki, która swoim pięknym uśmiechem, ujęła mnie za serce...Iga tak bardzo przypomina mi moją córeczkę...są w prawie identycznym wieku...Iga odeszła...walczyła do końca...zostawiła w ogromnej rozpaczy rodziców, siostrę, dziadków i resztę rodziny...Nigdy nie zrozumiem, dlaczego dzieci umierają...Jeszcze do niedawna twierdziłam, że to nie prawda...dzieci przecież nie umierają...to niemożliwe...Pierwszy raz ze śmiercią dziecka zetknęłam się na oddziale onkologicznym w Szczecinie...odcisnęło to ogromne piętno w mojej psychice...to było jak burza, jak huragan...dzieci nie powinny odchodzić przed rodzicami...to niesprawiedliwe, niepojęte...ten moment, kiedy wali się świat...kiedy serce zamiera...kiedy oczy nie mają już łez...Nie chcę nigdy poznać tego uczucia...tego momentu ostateczności...Nigdy nie pogodzę się z tym, że dzieci odchodzą przed rodzicami...to niesprawiedliwe, niepojęte...Jaki jest sens cierpienia takiego chorego dziecka? Jaki jest sens cierpienia osieroconych rodziców i gdzie sens w tym w ogóle...Nie znam odpowiedzi, przyznam szczerze...Wiem jedno, juz nigdy nie zamknę tych drzwi...nie zapomnę tego, co przeżyłam...dzisiaj mogę powiedzieć, że jestem innym człowiekiem. To, co jeszcze do niedawna było dla mnie nie lada problemem, dzisiaj jest błahostką...Na onkologii nauczyłam się, że trzeba cieszyć się z każdego dnia...Aczkolwiek, czas jest tam pojęciem względnym. Pamiętam, że jak przyjęto nas na oddział, był wrzesień, piękny, słoneczny i ciepły...Patrzyłam przez okno i myślałam: "tam jest życie"...tak bardzo go pragnęłam...takiego zwykłego życia...gdy wstajesz rano, idziesz do sklepu po chleb, a po drodze planujesz dzień...kiedy myślisz o tym, co na obiad, o tym, że trzeba zatankować samochód, wstawić pranie...Pragnęłam normalności, pragnęłam MOJEGO życia ze wszystkimi jego problemami...jakże małymi i śmiesznymi w porównaniu do tego, z czym przyszło nam się zmierzyć! Dzisiaj, gdy życzę komuś zdrowia, ma to dla mnie zupełnie inny, znacznie głębszy sens. Wcześniej, to było tylko puste słowo, tak się mówi: "zdrowia i pieniędzy" Właśnie...pieniądze na pierwszym miejscu, kasa, kasa i jeszcze raz kasa...i żeby można było się ładnie ubrać, pojechać to tu, to tam, machnąć milion pięćset sto dziewięćset fotek, dodać na fb, żeby wszyscy znajomi widzieli i żeby tylko, daj Boże, mogli mi pozazdrościć...kupiłam łyżwy, rower, narty, muszę się pochwalić na portalu społecznościowym...myślę sobie...jakie życie niektórych jest wyjałowione, jak ubogie są ich serca, zupełnie zamknięte na cierpienie drugiego, może kogoś całkiem bliskiego...choroba mojej córki i wszystko to, czego doświadczyłam podczas było przedziwną lekcją od życia...dlaczego przedziwną? Nauczyłam się, że kiedy niczego nie oczekujesz od ludzi, oni wychodzą Ci na przeciw...a czasem...czasem czekasz na znak od kogoś, na słowo lub gest i go nie dostajesz...co wtedy z tym zrobić, jeśli to ktoś z bliskiej rodziny? Jak się wtedy zachować? Czy mieć żal? Czy zapytać dlaczego tak się stało? A może po prostu to zostawić, nie wnikać i iść dalej? Co byście zrobili? Wiecie, moim największym problemem jest to, że jestem tak cholernie emocjonalna...czasem, aż mnie to męczy...

Myślę sobie, że mieliśmy dużo szczęścia, że mogliśmy zabrać Oliwkę ze Szczecina, ale to było możliwe tylko dzięki Wam, dzięki Waszemu wsparciu, dzięki każdej kwocie, jaką wpłaciliście na naszą Kruszynkę, dzięki szturmowi Nieba...Jedni mówią, że ten cud dokonał się dzięki lekarzom z Tubingen, drudzy, ze to dzięki łasce Pana...A ja powiem, że wszyscy  razem pracowaliśmy na szczęśliwy koniec. My - rodzice Oliwii, zebraliśmy się na odwagę, by móc Wam opowiedzieć naszą historię. Pamiętam, jak pisałam post na fb i prosiłam, by się za nas modlić, byśmy mieli dość sił, by przy Oliwce nie płakać...Kochani, więcej miałam dni zwątpienia, niż dni, kiedy wierzyłam, że się uda..ale każdego dnia, na skraweczku mojego serca tliła się nadzieja, która po kilku tygodniach wybuchła ogromnym płomieniem - to dzięki Wam!!! Wasze serca połączyły się dla naszej córeczki, ruszyła lawina miłości, która sprawiła, że Oliwia jest zdrowa...że Oliwia może kleić te swoje kleje..już niedługo pójdzie do parku karmić kaczki...będzie biegać, śmiać się i broić, jak inne dzieci...Nie chcę myśleć, co by było, gdybyśmy zostali na Unii...Kolejna chemia, a potem kolejna i kolejna..i kontrolna tomografia i guz taki sam...nie miał prawa się zmniejszyć, no nie miał..
Raz zarzucono mi, że zamiast wylewać swoje żale, powinnam się cieszyć, że moje dziecko jest już w innej Klinice...przepraszam, z czego miałam się cieszyć? Że w Szczecinie jest taka nieudolna opieka? Że najlepiej, co im wychodzi, to podawanie chemii? Że musiałam zabrać dziecko na leczenie do innego kraju? Ktoś powie, no nie musiałaś...no nie musiałam...pewnie, mogłam siedzieć, patrzeć i czekać na efekty...Moje dziecko jest już zdrowe, na szczęście...na szczęście byliście Wy...wspaniali, cudowni, wrażliwi, nie pozwoliliście umrzeć Oliwce...moja córka żyje dzięki Wam...Przykre jest to, że nie mogę napisać, że to dzięki lekarzom z Polski ten cud...a bardzo bym chciała...
Inne dzieci, które wyjeżdżają z Polski na leczenie, są zdrowe tylko dzięki takim ludziom, jak Wy...nasz kraj, niestety, ma nas wiadomo gdzie. Rodzice sami muszą zebrać środki i dostają je, nie od wielkich, sławnych i bogatych, ale od kogoś takiego jak Ty...od kogoś, kto najczęściej sam niewiele ma...ale ma w sobie tyle empatii, że nie może odwrócić głowy, nie potrafi przejśc obojętnie od roześmianej buzi Oliwki, Igi, Karolinki, Dominika i wielu innych slodkich dzieciaczków...One nie są winne temu, że są chore, że nie mogą, jak inne dzieci, spać we własnych łóżkach, bawić się we własnym pokoju...że nie mają włosów, że ich świat to szpitalna sala, igła, kroplówka i często zapłakane oczy rodziców, cierpienie i strach wypisane na ich twarzach...Choroba dziecka jest czymś okrutnym...Gdybym miała wybór, nigdy bym nie chciała, by "to" nas spotkało...ale się wydarzyło...przeszliśmy przez to, ja przy szpitalnym łóżku Oliwkii, Wy, tam po drugiej stronie, poza szpitalną rzeczywistością, walczyliście jak lwy...jesteście wielcy...nie zaprzeczajcie, proszę...Nie umiem Wam podziękować...bo jakimi słowami można wyrazić wdzięczność za ocalenie...ocaliliście moje dziecko...ocaliliście nasze życie..    


A nasza Waleczna ma się z każdym dniem lepiej...tylko jest małe "ale"...nie chodzi...wciąż sama nie chodzi...zaczęła natomiast siadać, obracać się i raczkować...niestety, Oliwka musi na nowo uczyć się poruszania...trzymana za ręce robi małe kroczki...chciałaby biegać...wierzę, że ten dzień nadejdzie...Mocno Was ściskam!!!!